🌙 KERAJAAN YANG AKAN DATANG: DARIPADA NABI YAHYA DAN NABI ISA KEPADA NABI MUHAMMAD

Dari sudut teologi Islam, dakwah Nabi Yahya (John the Baptist) dan Nabi Isa (Jesus) mempunyai kedudukan yang sangat penting dalam sejarah kenabian. Kedua-duanya merupakan nabi daripada keturunan Bani Israel yang menjalankan dakwah dalam lingkungan agama yang berasaskan Perjanjian Sinai, iaitu perjanjian antara Allah dengan Bani Israel melalui Nabi Musa.

Namun, terdapat satu perkara menarik dalam dakwah mereka. Kedua-duanya mengumumkan bahawa Kerajaan Tuhan (Kingdom of God) sudah semakin dekat.

Apakah sebenarnya Kerajaan Tuhan yang mereka maksudkan?

Menurut satu tafsiran perbandingan dari sudut Islam, Kerajaan Tuhan yang akan datang itu bukan sekadar kesinambungan kerajaan atau sejarah bangsa Israel. Sebaliknya, ia boleh difahami sebagai pemulihan dan penyebaran agama asal Nabi Ibrahim kepada seluruh manusia.

Agama tersebut ialah Islam, iaitu penyerahan diri kepada Tuhan Yang Maha Esa.

Melalui tafsiran ini, perjalanan sejarah kenabian bergerak daripada Perjanjian Sinai kembali kepada agama Nabi Ibrahim, sebelum mencapai kemuncaknya melalui kerasulan Nabi Muhammad yang membawa risalah kepada seluruh umat manusia.

⸻

✡️ 1. Nabi Isa dan Nabi Yahya dalam Perjanjian Sinai

Dalam Islam, Nabi Isa merupakan salah seorang nabi besar daripada keturunan Bani Israel.

Al-Quran menjelaskan bahawa baginda diutus khusus kepada bangsa Israel.

Surah Ali ’Imran 3:49:

“Dan sebagai seorang rasul kepada Bani Israel…”

Ayat ini menunjukkan bahawa Nabi Isa menjalankan tugas kenabiannya dalam kalangan Bani Israel.

Baginda menyeru mereka supaya kembali kepada ajaran Allah dan memperbaiki kehidupan beragama mereka.

Al-Quran turut menyatakan:

Surah al-Ma’idah 5:46:

“Dan Kami utuskan Isa putera Maryam mengikuti jejak mereka, membenarkan kitab Taurat yang telah diturunkan sebelumnya…”

Ayat ini menjelaskan bahawa Nabi Isa tidak datang untuk menghapuskan ajaran para nabi terdahulu.

Sebaliknya, baginda membenarkan Taurat dan meneruskan dakwah tauhid yang telah disampaikan oleh Nabi Musa serta nabi-nabi Bani Israel sebelumnya.

📖 Persamaan dengan Perjanjian Baru

Menariknya, gambaran ini mempunyai persamaan dengan beberapa kenyataan Nabi Isa dalam Bible.

Dalam Matius 15:24, Nabi Isa berkata:

“Aku diutus hanya kepada domba-domba yang hilang daripada umat Israel.”

Kenyataan ini menunjukkan bahawa tumpuan utama dakwah baginda ialah Bani Israel.

Dalam Matius 5:17, baginda turut menyatakan:

“Janganlah kamu menyangka bahawa Aku datang untuk menghapuskan Taurat atau kitab para nabi. Aku datang bukan untuk menghapuskannya, melainkan untuk menggenapinya.”

Oleh itu, dari sudut perbandingan Islam, Nabi Isa boleh difahami sebagai seorang nabi yang meneruskan tradisi kenabian Bani Israel dan menyeru mereka supaya kembali kepada ajaran Tuhan.

📔 Peranan Nabi Yahya

Nabi Yahya juga memainkan peranan penting dalam sejarah ini.

Baginda menyeru masyarakat Yahudi supaya bertaubat, meninggalkan dosa dan mempersiapkan diri menghadapi kedatangan seorang tokoh yang dijanjikan.

Dalam naratif Injil, tokoh yang datang selepas Yahya itu dikenal pasti sebagai Isa.

Dari sudut Islam, kedua-dua nabi ini menjalankan dakwah dalam lingkungan masyarakat yang masih terikat dengan Perjanjian Sinai.

Namun, pengumuman mereka tentang Kerajaan Tuhan yang semakin dekat membuka ruang kepada persoalan yang lebih besar:

Adakah Kerajaan Tuhan itu hanya untuk Bani Israel, atau adakah ia menandakan permulaan suatu susunan agama yang akan melibatkan seluruh umat manusia?

⸻

🔥 2. Matius 3:9–12 — Keturunan Nabi Ibrahim Sahaja Tidak Mencukupi

Salah satu kenyataan Nabi Yahya yang sangat penting terdapat dalam Injil Matius.

Matius 3:9:

“Janganlah kamu menyangka bahawa kamu boleh berkata dalam hati: Ibrahim ialah bapa kami.”

Kemudian Nabi Yahya membuat satu kenyataan yang luar biasa:

“Aku berkata kepadamu bahawa daripada batu-batu ini pun Tuhan dapat membangkitkan anak-anak bagi Ibrahim.”

Apakah maksud kenyataan ini?

Nabi Yahya sedang memberi amaran bahawa hubungan keturunan dengan Nabi Ibrahim tidak secara automatik menjamin seseorang mendapat keredaan Tuhan.

Seseorang tidak boleh menganggap dirinya lebih mulia di sisi Tuhan semata-mata kerana dilahirkan daripada keturunan tertentu.

Yang lebih penting ialah keimanan, ketaatan dan perbuatan yang benar.

Dalam ayat berikutnya, Nabi Yahya memberikan amaran yang lebih keras.

Matius 3:10:

“Kapak sudah tersedia pada akar pohon. Setiap pohon yang tidak menghasilkan buah yang baik akan ditebang dan dicampakkan ke dalam api.”

Gambaran ini melambangkan penghakiman Tuhan terhadap mereka yang gagal menghasilkan kebaikan.

Kemudian, dalam Matius 3:11–12, Nabi Yahya mengumumkan kedatangan seseorang selepas dirinya.

Baginda berkata:

“Dia yang datang selepas aku…”

Tokoh yang akan datang itu digambarkan mempunyai kuasa yang lebih besar dan akan membawa penghakiman serta penyucian.

Siapakah tokoh yang akan datang itu?

Dalam konteks Injil Matius, tokoh tersebut ialah Nabi Isa, yang hidup sezaman dengan Nabi Yahya.

Namun, melalui satu tafsiran kenabian Islam yang lebih luas, ungkapan tentang seseorang yang akan datang boleh dibaca secara tipologi sebagai gambaran yang turut mengingatkan kepada kemunculan seorang rasul pada zaman kemudian.

Nabi Muhammad muncul beberapa abad selepas Nabi Yahya dan Nabi Isa.

Melalui tafsiran ini, kedatangan Nabi Muhammad dianggap sebagai kemuncak pemulihan agama Nabi Ibrahim, iaitu penyembahan kepada Tuhan Yang Maha Esa.

Hujah ini turut dikaitkan dengan pengumuman Nabi Isa tentang Kerajaan Tuhan dan penglihatan Nabi Daniel mengenai sebuah kerajaan yang meliputi seluruh bangsa.

Jika diperhatikan, Matius 3:9–12 mengandungi satu susunan yang menarik:

Keturunan Nabi Ibrahim → Penghakiman dan penyucian → Tokoh yang akan datang → Susunan baharu menurut kehendak Tuhan.

Dari sudut tafsiran Islam, susunan ini boleh difahami sebagai gambaran peralihan daripada identiti agama berdasarkan keturunan kepada agama Nabi Ibrahim yang bersifat sejagat.

Prinsip ini mempunyai persamaan yang menarik dengan ajaran al-Quran.

⸻

🕋 3. Nabi Ibrahim Bukan Yahudi dan Bukan Kristian

Al-Quran menjelaskan bahawa agama Nabi Ibrahim wujud sebelum kemunculan agama Yahudi dan Kristian sebagai identiti keagamaan yang berasingan.

Surah Ali ’Imran 3:67:

“Ibrahim bukanlah seorang Yahudi dan bukan pula seorang Nasrani, tetapi dia seorang yang lurus lagi berserah diri kepada Allah (Muslim), dan dia bukanlah daripada golongan orang musyrik.”

Perkataan Muslim pada asasnya bermaksud seseorang yang menyerahkan dirinya kepada Allah.

Dengan kata lain, Islam dalam pengertian al-Quran bukan bermula sebagai agama baharu yang terpisah daripada Nabi Ibrahim.

Sebaliknya, Islam difahami sebagai agama tauhid yang telah diamalkan oleh Nabi Ibrahim dan para nabi terdahulu.

Al-Quran kemudian menyatakan:

Surah Ali ’Imran 3:68:

“Sesungguhnya orang yang paling berhak dengan Ibrahim ialah orang yang mengikutinya, dan Nabi ini, serta orang-orang yang beriman.”

Dalam ayat ini, ungkapan “Nabi ini” merujuk kepada Nabi Muhammad.

Ayat tersebut menghubungkan Nabi Muhammad dan orang-orang beriman dengan agama Nabi Ibrahim.

Hubungan ini bukan sekadar berdasarkan keturunan, tetapi berdasarkan keimanan dan ketaatan kepada Tuhan.

Persamaan dengan amaran Nabi Yahya

Di sinilah kenyataan Nabi Yahya dalam Matius 3:9 menjadi sangat menarik.

Nabi Yahya memberi amaran supaya manusia tidak bergantung semata-mata kepada keturunan Nabi Ibrahim.

Berabad-abad kemudian, al-Quran menjelaskan bahawa orang yang paling dekat dengan Nabi Ibrahim ialah mereka yang benar-benar mengikuti agamanya.

Kedua-dua kenyataan ini menekankan satu prinsip yang hampir sama:

Hubungan sebenar dengan Nabi Ibrahim ditentukan oleh keimanan dan ketaatan kepada Tuhan, bukan semata-mata oleh hubungan darah.

⸻

👑 4. Nabi Isa dan Kerajaan Tuhan yang Akan Datang

Menurut Injil Matius, Nabi Yahya menyampaikan seruan berikut:

Matius 3:2:

“Bertaubatlah, kerana Kerajaan Syurga sudah dekat.”

Kemudian Nabi Isa menyampaikan seruan yang sama.

Matius 4:17:

“Bertaubatlah, kerana Kerajaan Syurga sudah dekat.”

Persoalannya, apakah sebenarnya Kerajaan Syurga atau Kerajaan Tuhan yang diumumkan oleh kedua-dua nabi ini?

Dalam teologi Kristian, Kerajaan Tuhan biasanya dikaitkan dengan diri Nabi Isa, ajarannya, kematian dan kebangkitannya menurut kepercayaan Kristian, pemerintahan rohaninya serta kedatangannya semula pada akhir zaman.

Namun, tafsiran Islam boleh melihat pengumuman ini daripada sudut yang berbeza.

Islam bermaksud penyerahan diri kepada Allah.

Al-Quran pula menggambarkan penyerahan diri kepada Allah sebagai agama Nabi Ibrahim dan, dalam pengertian yang lebih luas, agama seluruh nabi.

Oleh itu, Kerajaan Tuhan yang diumumkan oleh Nabi Yahya dan Nabi Isa boleh ditafsirkan sebagai gambaran kedatangan suatu susunan agama yang berasaskan tauhid dan melampaui sempadan kebangsaan Bani Israel.

Dalam tafsiran ini, kemunculan Nabi Muhammad membawa agama Nabi Ibrahim kepada seluruh umat manusia.

Dengan demikian, Islam boleh ditafsirkan sebagai manifestasi sejarah Kerajaan Tuhan yang diumumkan oleh Nabi Yahya dan Nabi Isa.

Walau bagaimanapun, ini merupakan tafsiran perbandingan dari sudut Islam, bukannya maksud yang diterima secara umum dalam kajian sejarah Injil atau teologi Kristian.

⸻

🌌 5. Daniel 7:13 — Tokoh Misteri dalam Penglihatan Malam

Satu lagi petikan Bible yang menarik dalam perbincangan ini terdapat dalam Kitab Daniel.

Daniel 7:13:

“Aku terus melihat dalam penglihatan malam itu, dan tampak seorang seperti anak manusia datang dengan awan-awan di langit…”

Tokoh tersebut kemudian menghampiri Tuhan yang digambarkan sebagai Yang Lanjut Usianya atau Ancient of Days.

Dalam ayat berikutnya, tokoh itu menerima kekuasaan yang sangat besar.

Daniel 7:14:

“Kepadanya diberikan kekuasaan, kemuliaan dan kerajaan, supaya segala bangsa, suku bangsa dan bahasa mengabdi kepadanya.”

Apa yang menarik ialah sifat kerajaan tersebut.

Ia bukan kerajaan yang terbatas kepada satu bangsa sahaja.

Sebaliknya, kerajaan itu melibatkan manusia daripada pelbagai bangsa dan bahasa.

Bagaimanakah ayat ini ditafsirkan?

Dalam tradisi tafsiran Yahudi, tokoh yang menyerupai anak manusia sering dikaitkan dengan umat suci Tuhan yang disebut kemudian dalam Daniel bab 7.

Dalam Kristian, tokoh tersebut biasanya dikenal pasti sebagai Nabi Isa kerana baginda menggunakan gelaran “Anak Manusia” dalam Injil.

Namun, satu tafsiran alternatif dari sudut Islam mencadangkan bahawa tokoh tersebut boleh difahami sebagai gambaran kenabian yang akhirnya merujuk kepada Nabi Muhammad.

Mengapa?

Kerana Nabi Muhammad membawa risalah tauhid yang berkembang jauh melampaui sempadan bangsa Israel.

Islam kemudiannya tersebar dalam kalangan masyarakat yang mempunyai pelbagai bahasa, bangsa dan kebudayaan.

Oleh itu, sifat sejagat kerajaan dalam Daniel 7:14 dianggap mempunyai persamaan dengan perkembangan sejarah Islam.

⸻

🌙 6. Penglihatan Malam Daniel dan Peristiwa Israk Mikraj

Satu perkara yang menarik dalam Daniel 7:13 ialah ungkapan:

“Aku terus melihat dalam penglihatan malam itu…”

Daniel secara jelas menyatakan bahawa penglihatannya berlaku pada waktu malam.

Dalam tafsiran perbandingan Islam, ungkapan ini boleh dikaitkan dengan peristiwa Israk dan Mikraj Nabi Muhammad.

Al-Quran menyatakan:

Surah al-Isra’ 17:1:

“Maha Suci Allah yang telah memperjalankan hamba-Nya pada suatu malam dari Masjidil Haram ke Masjidil Aqsa yang Kami berkati sekelilingnya…”

Menurut tradisi Islam, Nabi Muhammad diperjalankan pada waktu malam dari Makkah ke Baitulmaqdis.

Peristiwa Israk ini dikaitkan dengan Mikraj, iaitu perjalanan baginda naik ke langit dan menyaksikan tanda-tanda kebesaran Allah.

Persamaan antara Daniel dan Israk Mikraj

Dalam Daniel 7:13–14, terdapat beberapa unsur penting:

Penglihatan pada waktu malam → Tokoh menyerupai manusia → Awan dan alam langit → Menghampiri hadirat Tuhan → Menerima kerajaan yang meliputi pelbagai bangsa.

Dalam tradisi Islam pula, perjalanan Nabi Muhammad mempunyai susunan yang boleh dibandingkan:

Perjalanan pada waktu malam → Nabi Muhammad tiba di Baitulmaqdis → Naik ke langit → Menyaksikan alam ketuhanan → Risalah kenabiannya kemudian tersebar kepada pelbagai bangsa.

Melalui tafsiran tipologi Islam, kedua-dua gambaran ini mempunyai persamaan dari segi susunan dan tema.

Daniel menggambarkan seorang tokoh dalam penglihatan malam yang berkaitan dengan alam langit dan kekuasaan sejagat.

Tradisi Islam pula menceritakan perjalanan malam Nabi Muhammad ke Baitulmaqdis dan kenaikannya ke langit, diikuti perkembangan risalah Islam ke seluruh dunia.

Oleh itu, penglihatan Daniel boleh ditafsirkan secara simbolik sebagai suatu gambaran awal yang mempunyai persamaan dengan peristiwa Israk Mikraj.

Namun, perlu dijelaskan bahawa Daniel tidak secara langsung menyebut Nabi Muhammad atau peristiwa Israk Mikraj.

Hubungan ini merupakan tafsiran simbolik berdasarkan persamaan tema, bukannya kenyataan yang disebut secara jelas dalam teks Bible.

⸻

🏛️ 7. Daniel 7:25 — Tanduk Kecil dan Maharaja Constantine

Daniel 7:25 menggambarkan seorang tokoh yang dilambangkan sebagai “tanduk kecil”.

Tokoh ini dikatakan akan berbicara menentang Tuhan Yang Maha Tinggi dan berusaha mengubah waktu serta hukum.

Siapakah tokoh tersebut?

Latar belakang sejarah

Constantine Agung merupakan maharaja Rom yang memainkan peranan penting dalam perkembangan sejarah Kristian.

Pada tahun 325 Masihi, beliau mengadakan Majlis Nicaea.

Majlis tersebut membincangkan pertikaian teologi mengenai hubungan antara Tuhan Bapa dengan Anak dalam kepercayaan Kristian.

Pemerintahan Constantine turut meningkatkan pengaruh kuasa politik Rom dalam urusan agama Kristian.

Tafsiran dari sudut Islam

Dalam satu tafsiran alternatif Islam, “tanduk kecil” dalam Daniel 7 boleh dikaitkan dengan Constantine.

Ungkapan tentang usaha “mengubah waktu dan hukum” ditafsirkan sebagai gambaran perubahan besar dalam ajaran dan amalan Kristian ketika agama tersebut semakin dipengaruhi kuasa empayar Rom.

Menurut pandangan ini, perkembangan tersebut dianggap sebagai penyimpangan daripada ajaran tauhid asal yang dibawa oleh para nabi, termasuk Nabi Isa.

Namun, tafsiran ini bukan pandangan utama dalam kajian sejarah Kitab Daniel.

Ramai sarjana moden mengenal pasti “tanduk kecil” itu sebagai Antiochus IV Epiphanes, pemerintah Seleucid pada abad kedua sebelum Masihi.

Sebahagian tafsiran Kristian pula mengaitkannya dengan Antikristus pada akhir zaman.

Oleh itu, hubungan antara Daniel 7:25 dengan Constantine perlu difahami sebagai satu cadangan tafsiran alternatif, bukannya fakta sejarah yang telah dibuktikan.

⸻

☁️ 8. Apakah Maksud Nabi Isa tentang Kedatangan Anak Manusia?

Dalam beberapa petikan Injil, Nabi Isa berbicara tentang kedatangan “Anak Manusia”.

Salah satu contohnya terdapat dalam:

Matius 24:30:

“Mereka akan melihat Anak Manusia datang di atas awan-awan di langit dengan segala kekuasaan dan kemuliaan yang besar.”

Gambaran ini mempunyai persamaan yang jelas dengan Daniel 7:13–14.

Dalam kepercayaan Kristian, kenyataan tersebut biasanya difahami sebagai merujuk kepada Nabi Isa sendiri dan kedatangannya semula pada akhir zaman.

Namun, terdapat perbincangan dalam kalangan sarjana Perjanjian Baru mengenai maksud ungkapan “Anak Manusia” dalam ajaran Nabi Isa.

Beberapa sarjana seperti Rudolf Bultmann, Heinz Eduard Tödt, R. H. Fuller, A. J. B. Higgins dan H. J. de Jonge pernah dikaitkan, dengan perbezaan pandangan masing-masing, dengan tafsiran bahawa sebahagian kenyataan Nabi Isa tentang kedatangan Anak Manusia mungkin merujuk kepada seorang tokoh masa depan yang berbeza daripada dirinya.

Menurut pendekatan ini, penggunaan ungkapan “Anak Manusia” dalam bentuk orang ketiga tidak semestinya bermaksud Nabi Isa sedang merujuk kepada dirinya dalam setiap keadaan.

Sebaliknya, terdapat kemungkinan bahawa sebahagian kenyataan tersebut menggambarkan seorang tokoh akhir zaman yang masih akan datang.

Kemungkinan tafsiran Islam

Dari sudut tafsiran kenabian Islam, perbincangan ini membuka satu kemungkinan menarik.

Sekiranya tokoh yang akan datang itu berbeza daripada Nabi Isa, maka tafsiran Islam boleh mencadangkan bahawa tokoh tersebut ialah Nabi Muhammad.

Baginda muncul beberapa abad selepas Nabi Isa dan membawa risalah tauhid kepada masyarakat yang jauh melampaui sempadan Bani Israel.

Melalui tafsiran ini, gambaran Daniel tentang seorang tokoh yang menerima kerajaan sejagat boleh dibandingkan dengan misi Nabi Muhammad.

Walau bagaimanapun, cadangan tersebut tetap merupakan tafsiran teologi Islam dan bukan kesimpulan yang semestinya diterima oleh sarjana yang membincangkan identiti Anak Manusia dalam Injil.

⸻

🌍 9. Daripada Perjanjian untuk Satu Bangsa kepada Risalah untuk Seluruh Manusia

Untuk memahami hujah ini, kita perlu membezakan dua perjanjian penting dalam sejarah Bible.

Pertama ialah Perjanjian Sinai, yang diberikan kepada Bani Israel melalui Nabi Musa.

Kedua ialah Perjanjian Ibrahim, yang mengandungi janji Tuhan dengan kesan yang melibatkan bangsa-bangsa lain.

Dalam Kitab Kejadian, selepas kisah ujian besar Nabi Ibrahim yang melibatkan pengorbanan anaknya, Tuhan menyatakan:

Kejadian 22:18:

“Melalui keturunanmu, semua bangsa di bumi akan mendapat berkat.”

Dalam tradisi Islam yang dominan, anak yang terlibat dalam ujian pengorbanan tersebut dikenal pasti sebagai Nabi Ismail, walaupun al-Quran tidak menyebut namanya secara langsung dalam kisah itu.

Dalam teks Kejadian 22 pula, anak tersebut dikenal pasti sebagai Ishak.

Walaupun terdapat perbezaan antara kedua-dua tradisi, janji dalam Kejadian 22:18 mempunyai satu ciri yang sangat penting.

Berkat yang dijanjikan kepada Nabi Ibrahim mempunyai hubungan dengan seluruh bangsa di bumi.

Dari sudut Islam, janji ini boleh dikaitkan dengan kemunculan Nabi Muhammad melalui keturunan Nabi Ismail.

Nabi Muhammad difahami sebagai rasul yang memulihkan agama tauhid Nabi Ibrahim dan menyampaikannya kepada seluruh umat manusia.

Doa Nabi Ibrahim dan Nabi Ismail

Al-Quran turut menghubungkan Nabi Ibrahim dan Nabi Ismail dengan pembinaan Kaabah di Makkah.

Ketika membangunkan asas Baitullah, kedua-duanya berdoa kepada Allah.

Surah al-Baqarah 2:129:

“Wahai Tuhan kami! Utuslah kepada mereka seorang rasul daripada kalangan mereka sendiri, yang akan membacakan kepada mereka ayat-ayat-Mu, mengajarkan kepada mereka Kitab dan hikmah, serta menyucikan mereka.”

Menurut tradisi Islam, doa ini dipenuhi melalui pengutusan Nabi Muhammad.

Baginda muncul daripada keturunan Nabi Ismail dan membawa ajaran tauhid kepada masyarakat Arab sebelum risalah Islam berkembang kepada bangsa-bangsa lain.

Al-Quran menegaskan sifat sejagat kerasulan baginda.

Surah al-Anbiya’ 21:107:

“Dan tidaklah Kami mengutus engkau melainkan sebagai rahmat bagi seluruh alam.”

Ayat ini menunjukkan bahawa kerasulan Nabi Muhammad tidak terbatas kepada satu bangsa sahaja.

Sebaliknya, baginda diutus sebagai rahmat kepada seluruh alam.

Di sinilah muncul satu persamaan dengan Daniel 7:14, yang menggambarkan sebuah kerajaan melibatkan pelbagai bangsa dan bahasa.

Dari sudut perbandingan Islam, kedua-duanya boleh dibaca sebagai mempunyai tema yang sama, iaitu penyebaran kehendak Tuhan kepada seluruh umat manusia.

⸻

🔗 10. Rangkaian Kenabian: Daripada Nabi Ibrahim kepada Nabi Muhammad

Jika keseluruhan hujah ini disusun mengikut kerangka teologi Islam, satu rangkaian sejarah kenabian dapat digambarkan.

🕋 NABI IBRAHIM

Agama tauhid yang berasaskan penyerahan diri kepada Allah, dengan janji yang mempunyai hubungan dengan seluruh bangsa.

⬇️

📜 NABI MUSA

Perjanjian Sinai diberikan secara khusus kepada Bani Israel.

⬇️

🔥 NABI YAHYA

Menyeru Bani Israel supaya bertaubat dan memberi amaran bahawa keturunan Nabi Ibrahim sahaja tidak menjamin keselamatan di sisi Tuhan.

⬇️

✡️ NABI ISA

Nabi dan al-Masih daripada Bani Israel yang mengumumkan bahawa Kerajaan Tuhan semakin dekat.

⬇️

🌌 PENGliHATAN NABI DANIEL

Tokoh yang menyerupai anak manusia menerima kerajaan sejagat; dalam tafsiran tipologi Islam, gambaran ini boleh dikaitkan dengan Nabi Muhammad.

⬇️

🌙 ISRAK DAN MIKRAJ

Nabi Muhammad menjalani perjalanan luar biasa pada waktu malam dan, menurut tradisi Islam, naik ke langit.

⬇️

🕌 NABI MUHAMMAD

Membawa pemulihan agama tauhid Nabi Ibrahim dan menyampaikan risalah kepada seluruh umat manusia.

⬇️

🌍 ISLAM

Penyerahan diri kepada Tuhan Yang Maha Esa yang berkembang dalam kalangan pelbagai bangsa, bahasa dan masyarakat.

Melalui susunan ini, Islam difahami sebagai kesinambungan agama para nabi, bukannya agama yang terpisah daripada sejarah Nabi Ibrahim, Nabi Musa, Nabi Yahya dan Nabi Isa.

⸻

⚠️ 11. Perbezaan antara Tafsiran Islam dan Maksud Asal Teks Bible

Walaupun hubungan antara petikan-petikan Bible dan sejarah Islam ini menarik, satu perkara penting perlu dijelaskan.

Tafsiran tersebut tidak boleh dianggap sebagai maksud yang diterima oleh semua pihak.

Kitab Daniel 7:13 tidak menyebut nama Nabi Muhammad secara langsung.

Begitu juga, ungkapan “penglihatan malam” dalam Daniel tidak secara jelas menyatakan bahawa ia merujuk kepada peristiwa Israk Mikraj pada masa depan.

Dalam Injil pula, gambaran Anak Manusia mempunyai hubungan yang kuat dengan diri Nabi Isa.

Itulah sebabnya teologi Kristian secara tradisional memahami tokoh dalam Daniel 7 sebagai merujuk kepada Yesus Kristus.

Oleh itu, hubungan antara Daniel dan Nabi Muhammad lebih tepat digambarkan sebagai tafsiran perbandingan dan tipologi dari sudut Islam.

Tafsiran ini dibina berdasarkan beberapa persamaan utama.

Antaranya ialah peralihan daripada Bani Israel kepada seluruh umat manusia, amaran Nabi Yahya terhadap kebergantungan kepada keturunan Nabi Ibrahim, pengumuman Nabi Isa tentang Kerajaan Tuhan, gambaran Daniel mengenai kerajaan sejagat, serta peristiwa Israk Mikraj Nabi Muhammad.

Kesemua unsur ini kemudian dibandingkan dengan ajaran al-Quran bahawa Islam merupakan pemulihan agama tauhid Nabi Ibrahim.

Persamaan waktu malam yang menarik

Salah satu unsur yang dianggap menarik ialah persamaan antara penglihatan Daniel dan perjalanan Nabi Muhammad.

Daniel 7:13 secara jelas menyebut bahawa peristiwa tersebut berlaku dalam suatu penglihatan pada waktu malam.

Surah al-Isra’ 17:1 pula menyatakan bahawa Allah memperjalankan Nabi Muhammad pada waktu malam.

Dalam Perjanjian Baru, peristiwa kenaikan Nabi Isa ke langit turut disebut.

Antaranya ialah:

Lukas 24:50–51 dan Kisah Para Rasul 1:9.

Namun, kedua-dua petikan tersebut tidak menyatakan bahawa kenaikan Nabi Isa berlaku pada waktu malam.

Oleh itu, dari sudut tafsiran tipologi Islam, persamaan antara penglihatan malam Daniel dan perjalanan malam Nabi Muhammad boleh dianggap sebagai satu lagi unsur perbandingan.

Susunannya dapat digambarkan seperti berikut.

Daniel 7:13–14:

Penglihatan malam → Tokoh menyerupai manusia → Awan dan alam langit → Menghampiri hadirat Tuhan → Kerajaan sejagat.

Tradisi Israk Mikraj:

Perjalanan malam → Nabi Muhammad → Kenaikan ke langit → Menyaksikan alam ketuhanan → Risalah Islam berkembang kepada seluruh bangsa.

Walau bagaimanapun, persamaan waktu malam sahaja tidak membuktikan bahawa Daniel sedang meramalkan peristiwa Israk Mikraj.

Ia merupakan persamaan simbolik yang boleh digunakan dalam perbincangan teologi perbandingan, tetapi masih terbuka kepada tafsiran lain.

⸻

🕋 12. Kesimpulan: Daripada Sinai kepada Kerajaan Tuhan yang Akan Datang

Apabila semua petikan ini dibaca bersama melalui kerangka teologi Islam, satu gambaran yang menarik dapat dibentuk.

Nabi Yahya dan Nabi Isa menjalankan dakwah dalam kalangan Bani Israel, iaitu masyarakat yang hidup dalam tradisi Perjanjian Sinai.

Namun, kedua-duanya mengumumkan bahawa Kerajaan Tuhan semakin dekat.

Nabi Yahya turut memberi amaran bahawa keturunan Nabi Ibrahim sahaja tidak mencukupi untuk menjamin kedudukan seseorang di sisi Tuhan.

Sementara itu, al-Quran menjelaskan bahawa Nabi Ibrahim bukan seorang Yahudi atau Kristian, tetapi seorang yang menyerahkan dirinya kepada Allah.

Al-Quran juga menyatakan bahawa orang yang paling dekat dengan Nabi Ibrahim ialah mereka yang benar-benar mengikuti agamanya, termasuk Nabi Muhammad dan orang-orang beriman.

Dalam kerangka ini, Islam memahami kerasulan Nabi Muhammad sebagai pemulihan dan penyebaran agama Nabi Ibrahim kepada seluruh umat manusia.

Kerajaan Tuhan dan kedatangan Islam

Menurut tafsiran Islam yang dibincangkan dalam artikel ini, Kerajaan Tuhan yang diumumkan oleh Nabi Yahya dan Nabi Isa boleh difahami sebagai gambaran kedatangan Islam.

Nabi Yahya dan Nabi Isa mengumumkan bahawa Kerajaan Tuhan semakin dekat.

Beberapa abad kemudian, Nabi Muhammad muncul membawa risalah tauhid yang berkembang melampaui batas bangsa Israel.

Islam kemudian tersebar kepada masyarakat Arab, Parsi, Afrika, Asia dan pelbagai wilayah dunia.

Oleh itu, dari sudut tafsiran ini, perkembangan Islam boleh dianggap sebagai manifestasi sejarah Kerajaan Tuhan yang telah diumumkan sebelumnya.

Hubungan dengan penglihatan Nabi Daniel

Daniel 7:13–14 pula menggambarkan seorang tokoh dalam penglihatan malam yang berkaitan dengan alam langit dan menerima kerajaan yang melibatkan pelbagai bangsa.

Dalam tradisi Islam, Nabi Muhammad mengalami peristiwa Israk dan Mikraj pada waktu malam, sebelum risalah baginda berkembang menjadi agama yang dianuti oleh masyarakat daripada pelbagai bangsa dan bahasa.

Persamaan ini membolehkan penglihatan Daniel dibaca secara tipologi sebagai gambaran yang mempunyai hubungan simbolik dengan Nabi Muhammad.

Menariknya, Daniel dan al-Quran 17:1 sama-sama menyebut unsur waktu malam, sedangkan kisah kenaikan Nabi Isa ke langit dalam Lukas dan Kisah Para Rasul tidak menyatakan waktu kejadian tersebut.

Walaupun persamaan ini bukan bukti langsung, ia menjadi salah satu unsur dalam hujah perbandingan Islam.

Daripada agama satu bangsa kepada agama sejagat

Keseluruhan hujah ini akhirnya membawa kepada satu persoalan besar dalam sejarah agama Abrahamik.

Adakah Kerajaan Tuhan yang diumumkan oleh Nabi Yahya dan Nabi Isa hanya berkaitan dengan masa depan Bani Israel?

Atau adakah pengumuman tersebut juga boleh difahami sebagai petunjuk kepada pemulihan agama Nabi Ibrahim untuk seluruh umat manusia?

Dari sudut tafsiran Islam yang dikemukakan di sini, jawapannya ialah kemungkinan kedua.

Kerajaan Tuhan yang akan datang ditafsirkan sebagai Islam, iaitu penyerahan diri kepada Tuhan Yang Maha Esa, yang akhirnya disampaikan secara sejagat melalui kerasulan Nabi Muhammad.

Dalam pengertian ini, Islam tidak dilihat sebagai penolakan terhadap Nabi Ibrahim, Nabi Musa, Nabi Yahya atau Nabi Isa.

Sebaliknya, Islam memahami dirinya sebagai kesinambungan dan pemulihan agama tauhid yang telah disampaikan oleh para nabi tersebut.

Perjalanan sejarah kenabian ini boleh dirumuskan melalui tiga peralihan besar:

Daripada Sinai kembali kepada Ibrahim.

Daripada Bani Israel kepada seluruh umat manusia.

Daripada pengumuman Kerajaan Tuhan oleh Nabi Yahya dan Nabi Isa kepada penyebaran agama tauhid secara sejagat melalui Nabi Muhammad.

Dengan demikian, menurut tafsiran perbandingan Islam ini, Kerajaan Tuhan yang diumumkan oleh Nabi Yahya dan Nabi Isa mencapai manifestasi sejarahnya melalui kemunculan Islam.

Namun, kesimpulan tersebut perlu difahami sebagai suatu hujah teologi Islam berdasarkan persamaan tema dan tafsiran kenabian, bukan sebagai makna asal yang telah dibuktikan secara muktamad daripada teks Bible.

Inti utama hujah ini ialah bahawa Islam melihat dirinya bukan sebagai agama baharu yang memutuskan hubungan dengan para nabi terdahulu, tetapi sebagai pemulihan agama Nabi Ibrahim yang akhirnya membawa seruan tauhid kepada seluruh umat manusia.